Meester Thomas

Door: John Schouten

Afgelopen Zaterdag zag ik hem lopen; kaarsrecht, zoals hij ook altijd kaarsrecht zijn stalen ros bereed.
Het ros was een fiets met een zadel waarin in het midden een gleuf zat. Wij jongens dachten dat het een gezondheidszadel was waarbij de gleuf diende om de scheten van meester Thomas ongehinderd door te laten. Hij hoefde dan niet zijn bil op te lichten.

Enige tijd voordien had ik meester Thomas al eens gesproken op het terras van de Boschwachter. Op zijn ros door het Ginneken toerend had hij onderweg een vriendin ontmoet, was van zijn fiets geklommen, had die ergens aan de kant geplakt en was met haar in het Mastbos een fikse wandeling gaan maken. Maar nu ……was hij zijn stalen ros kwijt. Wij, José Nuiten en ik laadde meester Thomas en zijn gezellin in de auto en gingen de route terug langs die meester Thomas van het wijkcentrum naar het Mastbos had gemaakt en jawel hoor . . . . bij de AH-winkel op het Valkeniersplein stond het beestje. Daar was hij de voor haar leeftijd heel bevallige dame tegengekomen, van de fiets gesprongen en aan de wandel geslagen. Achteraf dacht ik nog, mogelijk een Freudiaanse vergissing, het niet kunnen terugvinden van zijn fiets, om geen afscheid te hoeven nemen en met de dame in kwestie verder te kunnen stappen. Want zijn geheugen is nog steeds formidabel. Dat blijkt wel uit het gesprek dat ik op een later tijdstip met hem aanknoopte.

De gekrulde lokken van meester Thomas zijn witgrijs geworden, maar verder is hij geen steek veranderd. Meester Jan Thomas van de (2e klas) van de St. Clemensschool in het Heuvelkwartier. Nu pas hoorde ik zijn voornaam: Jan. Wij scholden hem, ons verschuilend in het hoge kantgras zodat hij ons niet kon zien, uit voor JUIN. Hoe hij aan die bijnaam is gekomen, heb ik nooit kunnen achterhalen.
Meester Thomas woonde toentertijd aan de Willem van Oranjelaan vlak bij de Baronielaan. Dat was overigens een aparte plek die kruising van de Willem van Oranjelaan met de Baronielaan.. Er liep meestal een oud mensje over de witte streep welke midden op de kruising was aangebracht. Ze riep dan zo hard als ze kon dat heel Breda en de verre omgeving van haar was. Daarbij zwaaide ze met haar armen zo ver ze reiken kon in het rond. Ik ben de dochter van de Koning riep ze dan. Het was een lachwekkend schouwspel en met een vleugje meelij hoorden en zagen we haar aan. Later bleek dat ze naar alle waarschijnlijkheid echt een dochter van de man van de koningin zou zijn.

Maar terug naar de genoemde Zaterdag. Ik zag Thomas wandelen - nou ja het leek veel meer op marcheren - met een bij veel jongeren in de mode geraakte kleine rugzak op. Hij liep daar bij de Mark (Pastoor Potterstraat) en ik wilde weer met hem een gesprekje voeren. De auto gekeerd en ik achter meester Thomas aan. Het geheugen van meester Thomas is - zoals blijkt - toch nog formidabel. Hij herinnerde zich een groot aantal Schoutjes en vooral ook mijn zus Nanny. "Een mooi meiske " zei hij , waarop het mij te binnen schoot dat deze vrijgezel toch ook zicht had op vrouwelijk schoon.
Ik herinnerde hem op mijn beurt aan zijn vertelsels van "de Bosduivel". Wanneer we flink ons best hadden gedaan in de klas van meester Thomas beloonde hij ons tegen vier uur altijd met zijn vertelkunst.
" De Bosduivel" was het lievelingskostje van de gehele klas. Het bosduveltje ging in de verhalen van meester Thomas vreselijk tekeer en riep wanneer hij het onderspit moest delven - zo vertelde Thomas - zo hard hij kon wwwweeehhhh…...wwwweeehhhh …..wwwweeeehhhhh.

Wij zaten bij die verhalen van meester Thomas stokstijf in de banken. Vooral omdat de meester zelf veranderde in een gillende, schreeuwende bosduivel. Ook de onderwijzers uit de naburige klassen kwamen zien welk bijbels monster er was gearriveerd.

Op mijn vraag welke leeftijd meester Thomas nu had bereikt, gaf hij als antwoord; 86 jaar. Ik bleek wel 25 jaar jonger te zijn; waarop hij nog replikeerde: "we schieten al aardig op hé John".
Verrukkelijk om te zien dat hij nog steeds iets van het kinderlijke naïeve in zich behouden blijkt te hebben. Lachend gingen we elk ons weegs.


Bewerking: Simon Noot, d.d.: 30-01-2011