In gesprek met Walter Kuijstermans

"Het is een wijk waar de mensen nog iets voor elkaar over hebben"

Walter Kuijstermans

In juni 1999 betrok hij een flat aan het Planciusplein. Twee maanden later kwam hij in de werkgroep
Dr. Struyckenplein terecht. Over integratie van een nieuwkomer gesproken.

Eerlijk

Eerlijk is eerlijk; ik stond twee jaar geleden niet te trappelen om in Heuvel te gaan wonen. Mijn voorkeur ging uit naar Boeimeer maar daar lagen betaalbare koopwoningen niet voor het opscheppen. Was de Heuvel dan een alternatief? Werd Heuvel in die vooringenomen regionale krant niet steevast afgeschilderd als een achterstandswijk?
Een rondgang met de makelaar door een uitstekend onderhouden flat aan het Planciusplein bracht me op andere gedachten. De koop werd gesloten. Maar nu verder: was ik echt in een probleemwijk beland? Zou ik hier, geboren en getogen in Noord, kunnen aarden?

Mijn antwoord

Ik kan er nu een antwoord op geven. Ik voel me in Heuvel als een vis in het water! Mijn onderbuurvrouw vroeg me op de thee en vertelde me over haar activiteiten bij de werkgroep Dr. Struyckenplein. Geen zin om erbij te komen? Of mee gaan naar het congres ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de wijk? Zo leerde ik Heuvel en de actieve Heuvelbewoners met hun onvoorwaardelijke liefde voor de wijk.

Veel groen

Nog steeds is Heuvel architectonisch een juweel met veel groen. Bovendien gaven de actieve Heuvelbewoners me geen seconde het gevoel dat ik een buitenstaander bleef. Die warmte en gastvrijheid deden mij besluiten om me samen met die Heuvelbewoners hard te maken voor de wijk. Helemaal geen problemen in Heuvel? O ja, de vreselijke rotzooi bij de cocons is een geregelde ergernis. Zeer gewenst zijn nieuwe woningen, die meer aan de huidige wooneisen voldoen dan sommige naoorlogse creaties van Peutz en Granpré Molière. Maar veel moet behouden blijven: het groen, de mooie kerk, de karakteristieke bebouwing en vooral de sfeer.

Wijkbelang

"Het is een wijk waar de mensen nog iets voor elkaar over hebben", zei een medebestuurslid van Wijkbelang me. En dat kan ik beamen. Zo sjouwde ik in december van Princenhage naar Heuvel met een veel te grote kerstboom met kluit. In Princenhage werd slechts gekeken naar mijn gezwoeg. Toen ik de Scharenburgstraat passeerde kwam er een potige man naar me toe. Hij nam de kerstboom over met een breed lachend: "Kom maar meneer, ik werk in de bouw en sjouw elke dag". Vervolgens droeg hij de boom via de Laan van Mertersem naar het Struyckenplein. Fantastisch toch!