Mevrouw Riet Kuijsten

rkis op 1 juli 1924 in Teteringen geboren. Haar moeder had altijd bij de familie Stormvogel gediend en die hadden in 1930 een huis aan het Kerkpad in Breda voor haar moeder gekocht. Zo verhuisden zij naar de grotere woning in Breda. Riet heeft een grasparkiet van anderhalf jaar oud, die Pino heet en alleen in zijn kooi zit om te eten. Van tijd tot tijd neemt hij ook het woord en laat zich ontvallen wat hij op zijn hart heeft.

Thuis bij mijn ouders

Het staat mij wel heel erg bij, als ik daaraan terugdenk dat toen ik 6 jaar was, een broertje van mij, van 6 weken oud is overleden. Omdat mijn vader zo huilde moesten wij ook allemaal huilen. Het was een jongetje en wij waren met drie meisjes. Toen ik 13 jaar was werd ik van de school gehaald om te gaan werken, dit wilde ik eigenlijk niet want ik wilde naar de Mulo maar alles moest en je had niets te vertellen. Zo werd ik hulp in de huishouding en moest voor f 2,- in de week en de volle kost gaan werken aan de Baronielaan. De hele week van 8.00 uur tot 20.00 uur was ook een hele week inclusief zaterdag en op zondag tot 15.00 uur werken.'s Morgens stond het ontbijt in de keuken voor mij klaar. Omdat ik 2de meisje was had ik geen zwaar werk. Ik moest het eten opdienen, slaapkamers stoffen en afwassen. Ik vond het er niet leuk en ben naar een jaar naar een andere betrekking gegaan. Bij deze familie aan de Strijenlaan heb ik 10 jaar gewerkt. Hier hoefde ik maar tot 14.00 in de middag te werken. Ik was er kind aan huis, mocht mee eten aan tafel en met het gezin op vakantie.

Strijenlaan

Ik leerde mijn man bij een vriendin kennen en wij zijn na vijf jaar verkering in 1948 in de Heilige Hartkerk aan de Baronielaan getrouwd. Wij gingen in de Strijenlaan op kamers wonen. In 1950 is onze zoon Hans geboren, het was een flinke jongen van 11 pond en is 1.98 meter lang geworden. Mijn kleinzoon Ton is ook al zo groot, nu op 21-jarige leeftijd is hij meer dan 2 meter lang en dan is er nog Karlijn mijn kleindochter. Ton is in Rotterdam cameraman en Ad Romijn is een zoon van mijn oudste zuster. Ja, Ad is altijd op pad. De familie zit een beetje in de media. Zelf heb ik 40 jaar toneel gespeeld en veel gedichten voorgedragen.

Het Heuvelkwartier

Op 3 april 1954 kregen wij een flat toegewezen aan het Thorbeckeplein. De flat was splinternieuw. Aan de voorzijde keek je uit op de weilanden. Wij hebben alles zien opbouwen als wij 's avonds gingen wandelen. Destijds kwam de melkboer aan de deur en zette je de flessen met een briefje en het geld eronder gewoon voor de deur en als mijn zoon Hans thuis was mocht hij op zijn paardje rijden tot op de hoek van het plein, ook kwam de bloemenman aan de deur en die zei altijd: "Bloemen, mevrouw?", de groenteboer, de aardappelboer en met veters e.d kwam men ook langs de deur. De olieman Simon Noot had het ook druk in het Heuvelkwartier. Een keer in de maand kwam er een accordeonist en speelde een deuntje hier boven in de hal en als hij dan geld van mij kreeg speelde hij een extra deuntje waarop ik mee zong, dat was toch zo leuk!

Er werd in het Heuvelkwartier een burenhulp opgericht en Brouwers was daar de leider van. Ik sloot me hier meteen bij aan. Wij begonnen met zijn zessen. Het hield in dat je boodschappen ging doen, een afwasje deed of een praatje maakte met de ouderen in de wijk. Ik heb ook twee keer een vrouw gevonden, die op de grond lag. Ik riep dan de dokter en bood de hulp, die nodig was maar als ik thuis kwam moest ik huilen als een klein kind. De pastorie belde mij een keer om naar dhr. Van Lieshout te gaan. Zijn vrouw lag in het ziekenhuis en hij wilde er wel naar toe maar durfde niet te gaan omdat zij dan ging huilen. Ik zei dat zij dan van blijdschap huilde. Hij kon geen eten koken en wist zich geen raad. Ik ging de kelder in en zag een bloemkool en aardappelen. Ik ging koken en dekte de tafel.

Toen ik met het eten binnen kwam stond dhr. Van Lieshout voor een Mariabeeld, ik vroeg: "Wat bent u nou aan het doen meneer Van Lieshout?". Hij zei: "Ik heb een kaarsje aangestoken en heb gezegd: "U hebt mij een engeltje van boven gestuurd", want nou ben ik zo gerust". Die dankbaarheid van de mensen daar smelt je toch voor. Hij is later met de wijkverpleegster toch naar het ziekenhuis gegaan. Er was ook een mevrouw, die uit Thailand kwam, zij belde 's morgens om 9 uur al of ik kwam. Zij noemde mij altijd tante en zei dan dat ze al een appeltje voor mij had afgeschild. Ik zei dan: "Mevrouw Bakker ik ben maar amper aangekleed." Voor haar heb ik de hele begrafenis geregeld omdat zij niemand had. Op zondag gingen wij wel eens naar de tuin in Meersel Dreef met de ouderen, dat vonden zij prachtig. Ik hielp ook altijd bij het vakantiekinderwerk. 's Morgens gingen wij dan met de bus eerst naar het bos en daarna naar Surae. Hans was nog klein en was aan het scheppen in het zand. Hij zwaaide zo enthousiast met de schep dat die tegen mijn hoofd kwam. Ik viel bijna flauw. Hij was er enorm van geschrokken. En huilde: "Heb ik dat gedaan, Mama."

Huize Haga

Ik ben ook 10 jaar vrijwilligster bij de dagopvang van Huize Haga geweest. Eerst dronken we lekker koffie en dan mochten ze een half uur klagen want dat deden ze graag (het zogenaamde klaaguurtje) en daarna gingen we gezellige dingen doen. De een ging een spelletje doen, de ander ging kaarten, anderen keken in boekjes en ik zorgde altijd voor de muziek.

Ik had een muziekje voor als ze binnen kwamen, eentje voor onder de spelletjes en eentje voor onder het eten. We zijn ook heel vaak met de bus naar het bos geweest en maakte daar een wandelingetje waarna we bij de Boswachter een consumptie gingen nuttigen. Daar waren best veel mensen uit het Heuvelkwartier bij en als er eentje ziek was ging ik ze opzoeken. Ik was er de hele week mee bezig maar vond het erg leuk. Nel Schouwen uit Effen en ik hebben daar ook heel veel toneelstukje opgevoerd. Ik ben van alles geweest, Sinterklaas, clown, boer, boerin enz. Met onze groep van 14 personen en 3 vrijwilligers zijn wij bij mooi weer nog al eens bij Nel op bezoek in haar tuin geweest. Zij maakte dan koude schotels klaar, dat kon zij zo goed. Iedereen genoot daar van.

Haar man Kees had dan de tafeltjes met bloemen erop en stoelen klaar gezet, dat was zo mooi hé. Toen ik daar weg ging werd er gezegd: "Nou gaat ons Zonneke weg!". Het toneel en Haga zijn de twee mooiste gebeurtenissen in mijn leven geweest.



Het toneel

Bij de officiele opening in 1961 van de Vlieren hebben wij een toneelstuk opgevoerd van Jan Klaasen en Katrein en ik zat als Katrein in de Poppenkast. Het stuk was geschreven door een man van het Mgr. Nolensplein, ik denk dat hij bij een krant werkte.


Ik heb vaak in de Vlieren opgetreden en het langste ben ik lid geweest van toneelvereniging "Barbara". In 1957 hebben wij in onze kerk op het Mgr. Nolensplein een Kerkspel opgevoerd. Het heette: "Het Misoffer" en was door een pater uit Teteringen geschreven. Ik speelde voor Exclesia en moest het woord verkondigen.



Mijn vader vond het zo mooi dat hij ervan moest huilen. Toen het afgelopen was speelden ze het Gloria. Het toneelstuk "Het Stoepkind" hebben wij honderd keer opgevoerd.

Een mooi rijk leven

Mijn man en ik hebben onze 50-jarige bruiloft nog gevierd in Maria Mediatrix. Het was daar veel mooier dan op de locatie van ons trouwfeest. Mijn man is op 29 maart 2002, het was op Goede Vrijdag aan Parkinson overleden. Vorig jaar heb ik op mijn verjaardag een boek van Phil Bosmans gekregen en daar staat voor elke dag van het jaar een verhaaltje of gedicht in. Daar steek je zo veel van op, dat is niet te geloven en soms, heel soms fleur je er zelfs helemaal van op. Ik ga ook altijd graag naar het theater. Ik heb een mooi rijk leven gehad qua inhoud en heb veel dankbaarheid gekregen.

Ik zou het heel erg vinden als ik in het Heuvelkwartier weg zou moeten gaan. Ik wil hier tot mijn laatste dag blijven wonen. 's Zomers als om 9 uur het zonnetje komt zit ik heerlijk op mijn balkon te ontbijten en 's middags ga ik in mijn tuintje zitten, ik ben hier zo vrij als een vogeltje. Als ik hier 's avonds zit en de gordijnen zijn dicht en de lampjes aan dan zit ik hier echt op mijn gemak!

Interview en fotografie: Ria Veltman, 7 maart 2005