Mevrouw Verhaart.


Mevrouw Verhaart is op 4 februari 1922 in Utrecht geboren. Toen zij met haar man trouwde zijn zij in Delft gaan wonen waar de oudste zoon van het gezin is geboren. Mevrouw Verhaart

Naar Breda?

Mijn man was aan het promoveren op de toen nog Technische Hogeschool (nu Technische Universiteit) in Delft en kreeg de opdracht onderzoek te doen naar verbetering van het proces van de suikerbietenverwerking. Hiervoor was het nodig dat hij een tijd in het laboratorium van de suikerfabriek in Breda ging werken. Dit leidde na ruim 3 jaar hard werken naar een dissertatie (proefschrift) waarna men zich Doctor Ingenieur mocht noemen. De toenmalige directeur van het grootste suikerinstituut ter wereld, die in Durban (Zuid-Afrika) staat heeft vier jaar lang geprobeerd om hem naar Durban te krijgen om zich op te laten volgen. Wij hebben dit geweigerd, want men kon toen de kinderen niet opvoeden in deze apartheidsstaat. Dan was er ook nog Wenen waar een oude professor mijn man als opvolger wenste. In 1960 hebben wij nog een lange vakantie gehouden in Wenen. Deze stad bleek zeer antisemitisch te zijn. Dit was na de kampervaringen in Duitsland voor ons onaanvaardbaar. Dus …bleef de bredase suikerfabriek, die een eigen laboratorium had over.

Het Heuvelkwartier

Wij konden een huis krijgen in de Columbusstraat en zijn in mei 1953 met het plan om maar één jaar in Breda te blijven en dan terug te gaan naar Delft verhuisd. In de Columbusstraat werd onze jongste zoon geboren. Wij hebben er 3 maanden gewoond. Toen konden wij een huis op de Heuvelbrink krijgen en wij hadden al een aantal jaar daarvoor van een collega van mijn man gehoord dat hij een gek huis in het Heuvelkwartier had gezien met allemaal trapjes en een houten trap naar de zolder. Na de bezichtiging stapte de collega naar buiten. Het was een aardedonkere avond en er was geen verlichting omdat de nieuwe huizen nog langs de wei stonden. Op een gegeven moment raakte de man zijn oriëntatie een beetje kwijt en stond middenin een koeienvlaai. Zo gingen wij woning van C.S.M. op de Heuvelbrink bezichtigen en vonden het huis zo leuk dat wij er wel één jaartje wilden blijven wonen. De huizen aan de overkant waren evenals de Vlieren nog niet gebouwd. Alleen de kerk stond er en enkele winkeltjes. Schoenmaker De Roos woonde er al, je kon brood bij de bakker kopen en de boodschappen halen bij de Vegé. Dr. Van der Heijden woonde er toen ook al maar de rest was alleen maar weiland. Waar nu de Vlieren staat kwam vroeger de boerenjeugd met een houten kar met twee paarden ervoor en drie erachter naar het terrein om er paard te gaan rijden.

Sas van Gent

In 1966 werkte mijn man, hij was toen 45 jaar in de suikerfabriek van Sas van Gent. Het laboratorium stond buiten de fabriek. Hij moest er bovenin iets verrichten en is toen naar beneden gevallen. Met een schedelbasisfractuur is hij overgebracht naar het ziekenhuis en is daarna overleden.

Afscheid van het Heuvelkwartier

Ik heb niet zoals eerst de bedoeling was één jaar maar 51 jaar in het Heuvelkwartier gewoond. Ik heb altijd vrijwilligerswerk gedaan. Zo heb ik genotuleerd bij de vergaderingen van het bestuur van de Vlieren, bij de adviescommissie van de woningbouw gezeten en heb ik me vele jaren ingezet voor de wijk in het bestuur van Stichting Wijkbelang Heuvel. Al die jaren heb ik met plezier in het Heuvelkwartier gewoond en had ik de alleraardigste buren. Met oudjaar bakte mijn man altijd oliebollen, joh, die waren overheerlijk! Ik vond dat het altijd gezellig was in het Heuvelkwartier. Tenslotte kon ik na 51 jaar de leuke trapjes niet meer op of af en ben ik met weemoed in mijn hart in 2004 naar een seniorenwoning in Princenhage verhuisd waar ik het ook reuze gezellig vind.

Interview en bewerking door: Ria Veltman