Het Heuvelkwartier

Door: Rob Bertens

Hallo,

Mijn naam is Rob Bertens en ik heb vanaf mijn geboorte in 1963 tot maart 1974, in de Jan Ligthartstraat 6b gewoond. Ik heb daar een geweldige jeugd gehad, waar menigeen jaloers op kan zijn. De plek waar ik woonde had alles: een groot plein, een speeltuin, een voetbalveldje een vijver en vooral veel kinderen. Omdat er weinig auto's door de straat reden, kon je al op jonge leeftijd buiten spelen. Er werd zelfs door de bewoners rekening met de kinderen gehouden d.m.v. het parkeren van de auto's. Zo konden zij ongehinderd hun rondjes om het plein fietsen, steppen, rennen of rolschaatsen.

ik met mama voor de ingang vd flat
Ik met mama voor de ingang van de flat

Grootouders

ik en het uitzicht
Ik en het uitzicht

Ik woonde zoals gezegd in de Jan Lighthartstraat op 6b, heerlijk hoog!! Ik had een grotere broer, Theo en later in 1967 werd mijn kleine broertje Corné geboren. Mijn opa en oma Willemse, de ouders van mijn moeder, woonde in de Dr. Struijckenstraat op 105. Dat had eerst een ander nummer, 5 of 8, maar dat werd later veranderd vanwege de uitbreiding van de straat met woningen en/of flats. Mijn andere opa en oma, de ouders van mijn vader, woonden in de Schimmelpenninckstraat op 37.

steppen op het Dr. Struijckenplein 1967
Steppen op het Dr. Struijckenplein 1967
Fam. Willemse voor hun huis, Dr. Struijckenstraat 105 Fam. Willemse voor hun huis, Dr. Struijckenstraat 105

Spelletjes

Het eerste wat je als jong ventje buiten mocht doen was in de speeltuin spelen aan het eind van de Jan Ligthartstraat. Daar stond een klimrek en een hele grote zandbak. En wat was moeder blij dat je soms een deel van de zandbak mee naar huis nam………………. Ook liep je daar de nodige bulten, schaafwonden en bloedneuzen op. Maar de speeltuin ging op den duur vervelen en je ging andere spannende dingen zoeken. Je ging door de omliggende rozenbottelbossen lopen en kruipen, zodat je vol splinters thuis kwam en je vader met een pincet die prikkels ging verwijderen. De felgekleurde ballen in die bossen noemden we toen 'juukballen'. Je kneep die ballen stuk, zodat je de zaadjes zag zitten of er zelfs uitkwamen, en stopte daarna die ballen bij een ander in zijn kraag met als resultaat………..hevige jeuk!!

Skippy

Toen dat niet meer leuk was gingen we spieken bij de broeders naast de kostschool en ik denk dat, dat het huidige Don Boscoplein is maar ik weet niet meer of het toen ook zo heette. Daar gingen we altijd kijken naar Broeder Kok. Misschien heette hij niet eens zo en noemde wij hem zo omdat hij altijd in de keuken stond. Op zondag gingen we rond het middageten ook naar de broeders. Zij hadden immers één van de eerste kleuren TV's in die tijd en dan gingen we daar naar Skippy kijken!! Het was net en kleine bioscoop. We kregen dan ook ranja en een biscuittje.

De Baad(st)er(s)

Carnavalvierders voor de winkel van Segeren

Ja, en nadat we al die bezigheden wat saai begonnen te vinden was……………….de vijver aan de beurt. Eerst ging over de betonnen rand hangen, kijken of je iets kon pakken. Kijken naar de watervlooien. Daarna kroop je op je handen het water in tot je knieën op de rand hingen, en er soms overheen….plons!!! Dan maar schoenen uit, broek omhoog en lopen. Naar het beeld, de Baadster. Ze was bloot!! Dus proberen op het beeld te klimmen en eens goed te kijken van dichtbij.

Maar dan kwam meneer van Segeren of andere oudere mensen al roepen dat je eraf en eruit moest. Je ging dan altijd langs de andere kant eruit om weg te lopen (alsof ze je al niet herkend hadden). Want even later belden ze dan thuis aan om je sokken en schoenen te brengen……………Omdat je dan wel eens boos was op meneer Segeren omdat hij je verraden had, ging je naar de ingang van de winkel, waar de gele vuilnisbak op een paal stond, en ging zoeken naar kapotte lampen of batterijen. Niet bewust destijds van enig milieu, gooiden je die lampen dan in de lucht tot ze kapot vielen en de batterijen in de vijver. Die waren zwaar en dat plonsde zo hard, dan kreeg je een mooie fontein. U ziet, het kattenkwaad zat er aardig in toen. Zelfs toen we naar Princenhage waren verhuisd en ik daar bij de slager binnen stapte, zei iemand die ook in onze wijk had gewoond: "Och jee, woon jij nu ook hier, nou, dan gaan we weer wat mee maken.."

Ontdekkingstochten

wandelen op de Heuvelbrink
wandelen op de Heuvelbrink

En zo ging je steeds verder de wijk in, alle windrichtingen op om de omgeving te verkennen. De Heuvelbrink op naar het Planciusplein richting het Westeinde, naar Dr. Van de Boezem, die had zo'n mooi fietscrossveldje naast het huis, waar later een witgoed zaak kwam en nu geloof ik een apotheek, richting het Diaconessenhuis, waar grote velden waren om te rennen en te voetballen. Kortom ideaal voor kinderen om zich te ontplooien. En zo kan ik nog uren doorgaan, maar dat doe ik in volgende stukjes. Ik ga nog meer foto's opsporen om hier te plaatsen om het gebeuren te illustreren. Ik heb na het vinden van deze site de hele nacht zitten nadenken over de straten, de mensen, alles. Je wenst bijna dat die tijd terug komt, zo leuk vond ik het. Mijn complimenten aan de oprichters van deze site. Ik wens iedereen hier heel veel lees- en kijkplezier!

poseren op het Planciusplein
Poseren op het Planciusplein

Bewerking: Ria Veltman d.d. 1 november 2005